Hayatı Sadeleştirmek İçin Derle, Topla,
Rahatla
Marie Kondo
Çeviren: Melis Zeren
Epsilon Yayınevi
Hangimiz
dağınık değiliz ki? Evimiz, işyerimiz, hayatımız… Peki derli toplu olmak bu
kadar mı zor? Saatleri ayırarak topladığınız her yer kısa sürede yine mi
dağılıyor? Belki de şimdiye kadar yanlış yöntemleri uyguladınız.
Japon temizlik ve organizasyon uzmanı Marie Kondo, “derleyip
toplama” konusunda size yardımcı olmaya hazır. Üstelik kalıcı sonuçlar elde
edeceğinizin garantisini veriyor. Marie Kondo, bu kitapta anlattığı yöntemler
ve paylaştığı sırlarla sayısını kendisinin bile hatırlamadığı müşterilerinin
hayatını değiştirdi. Şimdi sıra okuyucularda!
Bir balıkçı yaka siyah kazağı diğerinden nasıl ayırt
edeceğinizi bilmek, çorapları doğru şekilde katlamak, saklama kutularını en
etkili şekilde kullanmak… hayatınızda mucizeler yaratabilir. Hele fazlalıklardan
kurtulmak… Kendinizi eskisinden çok daha huzurlu, mutlu ve enerjik hissetmenizi
sağlayabilir. Denemeye başlayın… Hemen, şimdi!
(Arka kapaktan…)
Bu kitabı okumayı çok istiyordum. 2018’e
nasipmiş.
Açıkçası Marie Kondo’nun anlattığı çoğu
şeyi mantıklı buldum ama bazı konular bana aşırı gibi geldi.
Ben zaten üniversite birinci sınıftan
beri daha az almaya çalışıyorum. Kendime belirli kotalar koyup aşmamaya
çalışıyorum. Atmaktan önce almamak lazım bence.
Her şeyi atmak bana çok mantıklı
gelmiyor. Gerçi böyle diyerek ben de Marie Kondo’nun müşterileri gibi konuşmuş
oluyorum ama kitapta sürekli direkt olarak atmaktan bahsedince ben bundan biraz
rahatsız oldum. Atmak yerine dönüştürmek ya da ihtiyacı olan birilerine
ulaştırmak ya da hiç olmadı satmak bana daha mantıklı geliyor. Belki kadının
atmaktan kastı tam olarak çöpe atmak değildir, bilemiyorum gerçi. Ama beni
burası rahatsız etti işte.
Sonra kitaplar var. Benim asla ama asla
uygulayamayacağım nokta burası zaten. Yoksa tüm o maddeleri yerine getiririm ki
bir süredir ev için bu süreçten geçiyorum ama yavaş yavaş. Ama kitaplar…
Kitaplar benim zayıf noktam. Aslında her kitabı satın almayıp kütüphaneden
ödünç alıp okuyunca geri vermek de çok mantıklı. Ki ben yıllarca böyle okudum. Ta
ki üniversiteye başlayıncaya kadar. Balıkesir’deyken kütüphane üyeliğim vardı.
Ama Kuşadası’nda kütüphaneyi keşfedip üye oluncaya kadar yıllar geçti ve mezun
oldum. Bir gün bir çocuğum olursa ona güzel bir kütüphane bırakmak istiyorum
mesela ben. Gerçi ben en güzel kitaplarımı lise zamanında okudum ve onları hep
kütüphaneden aldığım için hiçbiri elimde yok ama yavaş yavaş tamamlayacağımdır.
Onun haricinde mesleki kitaplarım falan da çok önemli benim için.
Ben sadeleşemeyeceğim galiba. :)
